MADA

HAYATA YÖN VEREN ÖYKÜLER _ AKIN ALICI

 

 

 

 

   ... Afrika ’nın uçsuz bucaksız topraklarında ilkbahar yağışlarıyla oluşup yaz sıcağında yok olan geçici göller vardır . İşte bu göllerin oluşumuna tanık olan yerlilerin şöyle bir sözü varmış :

" Sular yükselince balıklar karıncaları yer , sular çekilince karıncalar balıkları ... "

Yani üstünlük bu gün karıncadaysa ertesi gün yani yarın balığa geçebiliyor , yada tam tersi .

Karınca yada balık olmanın sağladığı üstünlüğe sevinmek kendimizi

kandırmaktan öte bir önem taşımıyor ,  çünkü kimin kimi yiyeceğini gerçekte suyun hareketi belirliyor ...

 " Hayata Yön Veren Öyküler / Yazar AKIN ALICI 'nın yazdığı" kitaptan aldığım bir anekdot yukarıda yazdığım . Aşağıda yazanlarsa  kitabın tanıtımından alınanlar .  Kafanızı boşaltacak , arada sırada reset atmanız için iyi bir  seçim .

   Ocak 2005 ‘te almışım bu kitabı , oldukça hoş , güzel betimlemelerle süslü , farklı hikayeleri derlemişler bir araya getirmişler . Hoşça zaman geçirtecek , zamanın su gibi akmasına fırsat yaratacak , içinde fazla sürpriz olmadığı için sizi Tonga ‘ya düşürmeyecek oldukça hafif bir kitap ; edinmekte arada sırada göz atmakta fayda var diyorum :P

… Müzik tarihinin en büyük isimlerinden biri olan Beethoven'ın keman tutuşunu gören müzik öğretmeni onun için " Asla Müzisyen olamaz !" demişti !

Margaret Mitchell 'in "Rüzgar Gibi Geçti" adlı romanı tam 38 defa reddedildikten sonra basıldı .

75 yaşında öldüğünde geride 240 bin tablo , resim ve çizim bırakan Pablo Picasso dedi ki : "Çalıştığımda rahatlıyor ve dinleniyorum . Beni asıl yoran şey hiçbir şey yapmamak ya da gelen anlayışsız misafirleri ağırlamaktır .

Bill Gates mikro bilgisayarları çalıştıran ilk tasarımı 20 yaşında iken tasarladı . Bir arkadaşı ile birlikte Microsoft Şirketi'ni kuran Gates bugün dünyanın en zengin işadamı .

Martin Luther King diyor ki: "Eğer sizden sokakları süpürmeniz istenirse , Michelanegelo'nun resim yaptığı , Beethoven'ın beste yaptığı veya Shakespeare'in şiir yazdığı gibi süpürün . O kadar güzel süpürün ki gökteki ve yerdeki herkes durup 'Burada işini çok iyi yapan biri , dünyanın en iyi çöpçüsü yaşıyormuş ,' desin ."

 

KIZ ALİ / Nihat Behram

     ...Dövülmek, sövülmek, kovulmak, yaşamlarının doğal sonuçlarıydı. Bunu biliyorlardı. Çocukluklarının ilk yaşam bilgisiydi bu. Yurtsuzlukları, ilk yurttaşlık bilgileriydi. Açlıkları, ilk tokluk bilgisiydi. Yalnızlıkları, ilk dostluk bilgisiydi. Gövdeleri ile öğrendikleri, canlarına kazınmış doğal bilgileriydi bunlar. Gövdelerinin parçaları, bu bilgilere uyum içinde gelişmişti. Bu bilgileriyle görüyor, bu bilgileriyle dolaşıyor, bu bilgileriyle saklanıyor, bu bilgileriyle yaşıyorlardı...(Sayfa:71)

    ...Dokunmakla bitmeyecek denli büyüktü kent,
                                  Ve sürekli çoğalıyordu:
                                  Evcildi, yabaniydi;
                                  uysal ve saldırgandı.
                                  Ölüsü dirisindeydi,
                                  dirisi ölüsünde;
                                  külü alevindeydi,
                                  alevi külünde.
                                  Öldürmek için yavruluyor,
                                  yavrulamak için öldürüyordu...(Sayfa:161)

    12 Ağustos 2002' de Şaşkınbakkaldan almışım bu kitabı. Çok büyük bir heyecanla hemen kitaba başladığımı ve bir solukta okuduğumu hatırlıyorum. Gerçek bir hikayeden kaleme alınmış bir roman olması beni okudukça dahada içine çekmişti.
    Romanın kahramanı Kürt Ali, öksüz ve hastalıklı bir çocuktur ve "Karanlıklar Kentinin" çöplüklerinde yaşamaktadır.Sık sık gözaltına alınmış, damgalanmış, dövülmüştür. Ama bütün cahilliğine ve şaşkınlığına rağmen bir çok şeyin farkındadır ve çok acı çekmektedir. Daha fazla detaya girmeden okumanız için şiddetle tavsiye ediyorum. Emin olun ki hiç pişman olmayacaksınız.
                                 

            http://www.yenisayfa.com/pgs/prda/prd_detail.asp?fr_prdSID=Cdmnu33

 

                

ÖLÜ KELEBEKLERİN DANSI / Hüsnü Arkan

     ..."Herkes görebildiği ve anlayabildiği kadarıyla yaşar zaten. Fakat aynı zamanda herkes, göremediği ve anlayamadığı kadarıyla bir ölüdür... Yaşam ve ölüm...Bunları kim ayırabilir? Şimdi, şunu söylememe izin ver: şu anda, göremediğin ve anlayamadığın kadarıyla yaşıyorsun sen! Ve yakında, umarım uzun sürmez, görebileceğin ve anlayabileceğin gibi, bir ölüsün...(sayfa:33)
    ...Her zaman, her şeyi, kapalı bir dünyada, kafamın içinde yaşadım. Başkalarıyla, başkalarının durumlarıyla ilgilenmedim. Bunun bir tür doğal nezaket anlamına geldiğini sanıyordum. Gerçekte, başkalarının ne yaptığı, ne istediği, nasıl yaşadığı hiç bir zaman umurumda olmadı benim...(sayfa:121)
    25 / 03 / 1999' da Kadıköy'den almışım kitabı. Burada anlatılamayacak kadar değerli bir kitap olduğunu düşünüyorum açıkcası. Ya ölümden sonra bir hayat varsa ve bu hayat tıpkı bu hayata, içinde soluk aldığımızla paralelik taşıyorsa? benziyorsa. Aynı sıkıntıları, aynı anlamsızlık duygusunu, hep aynıyı yaşıyorsak kurgusunu sorgulayan, NİETZCHE'nin "Edebi Dönüş" mitosu ile benzerlikler taşıyan süper bir çalışma, gözü kapalı alıp okuyun diyorum. Ve tabiki linkini de aşağıda veriyorum.

                        http://www.metiskitap.com/Scripts/Catalog/Book.asp?ID=986

GÖZLERİNDEKİ ŞU HÜZNÜ GİDERMEK İÇİN NE YAPMALI? / Gülayşe Koçak

     ...Oysa insanlar, yaşadıkları hayatın yanı sıra yaşamadıkları binlerce cana, binlerce hayata da sahiptir; Hatta bu yaşanmayanlar, yaşanmaları hiçbir zaman mümkün olamayacak olsalar bile, yaşanandan da "gerçek" gelebilir, yaşanandan da daha çok etkileyebilir insanı. Her sabah, yeniden ve yeni başlayan bir günün tehlikelerini de, ödüllerini de beraberinde getiriyor: Bugün yüzlerce kez ölebiliriz....(sayfa:10)

    ....Doyurmuyor beni, sevginin dolaylı, dolambaçlı ifadeleri! Ben sevgiyi duymak, bunu kulaklarımla, bangır bangır, dünyanın en aptal kadınının bile anlayabileceği basitlikle, iki sözcüğe indirgenmiş haliyle duymak istiyorum, çünkü iş, bir başkasının sevgisini yüreğimin derinliğinde duymaya, bu sevgiye inanmaya gelince evet, dünyanın en aptal kadınıyım!...(sayfa:114)

    30 / Eylül / 2002' de Kadıköyden almışım, kitaba düştüğüm not ile herzaman ki gibi biliyoruz bu ayrıntıyı :)

    GÖZLERİNDEKİ ŞU HÜZNÜ GİDERMEK İÇİN NE YAPMALI? : Erkek ve kadın  ilişkilerini bütün kutupları ile irdeleyen ve bunu yazarın cesur bir ifade ile yaptığını anlatıyor kitabın arkasındaki kısa anlatımda yayınevi. Bende anlatımın sade ve kitapla çıkılacak yolculuğun gayet yalansız vede dolansız olduğunu ekliyor ve bu kitabı merak edenlere, nereden en kısa sürede edinebileceğini düşünenlere linkini veriyorum hemen aşağıda...

                                   http://kitap.antoloji.com/kitap.asp?kitap=27082

GÖLGELER ÇEKİLDİĞİNDE / Cahide Birgül

 

"Yazacaklarımla, gecikmiş bir yüzleşmeyi sonunda gerçekleştirmiş olacağım. Eski bir fotoğrafa bakar gibi kendi gözlerimin içine bakacak ve 'İşte bu sensin,' diyeceğim. Zor olacak, biliyorum. Ama inandırıcı durmasa da, bir kahraman edası takınarak başımı kaldırmam gerek.        Fotoğraf orada... Beni bekliyor.        Herkesin 'Özel Tarih'inde benzer yaşanmışlıklar var. Ve yine herkesin hikayesi gibi benimki de sonsuz bir kütüphanede, hiç dokunulmadan bekleyen tozlu bir kitabın içinde yıllardır. Şimdi anlatıyorsam, hikayemin kapağını silip diğerlerinin arasında göze batmasını, parlamasını sağlamak için değil. Sadece kendim için...        Yaşananlar yıllar, yıllar öncesinde kaldı. Belki benim de, onlarla orada kalmam gerekiyordu. Ama biliyorsunuz, bu kolay olmuyor. Pek çoklarının yaptığını yaptım, geriye bakmadan yürüdüm gittim ben de. Kolayca sıyrılırım, zamanla unuturum sandım. Olmadı. Onca şeyi ayağıma bağlı ağır bir gülle gibi sürükledim peşimden. Artık gücüm kalmadı. Durmak, soluk almak, sonra da sağlam bir keski ile bu zinciri kesmek istiyorum.        Zamanı geldi... Şimdi..."        Diye yazıyor kitabın arka yüzündeki tanıtımında. 02 /02/ 1999' da Kadıköy'den almışım kitabı. Geçen gün sevdiğim kitapları buradan tanıtmalıyım fikri kafamda hafif yer etmişken, NÜKÜ soktu bu fikri kafama iyiden iyiye. Sağolasın arkadaşım nede iyi ettin karar vermemde :))) Neyse üç beş cümlede kitaptan bahsedelim değil mi? Bambaşka ve değişik bir kitaptı. Adeta bir ruhsal bilmece. Bu niteliğiyle de kitaplığımda kendine kallavi bir yer açmıştı zaten. Birçok kitapla birlikte aldığım için yanlış hatırlamıyorsam, bir kaç sayfasına bakar sonra okurum derken, elimden bırakamamış ve aynı gece okuyup bitirmiştim kitabı büyük bir hevesle. Aynı çatı altında, sırsız olduğumuzu iddia etsek dahi birbirimize, varolan kasveti, bizle büyüyen rutubeti, sanırım herkes bu şekilde bir araya toplayıp kitap haline getiremezdi. Bu kitabıda okursanız memnun kalacağınıza eminim diyorum ve hemen altta linkini veriyorum internetten sipariş etmek veya incelemek isteyenlere.        http://www.metiskitap.com/Scripts/Catalog/Book.asp?ID=931

   

KAR / TEZER ÖZLÜ

Kar

Kar / Tezer Özlü -Esin'e-     Akşam çok uzun süreden sonra gelmişti. Aynı akşamın gecesi çok derin, karanlık, olağanüstü karanlık oldu. Bir ara ağaçlar altında yürüdüğümüzü hatırlıyorum.Sonra suya atladılar yanımdakiler. Belki ben bunun için döndüm eve. Bilmiyorum. Hatırlamıyorum. Evde her gün üzerinde oturduğum bir koltuk var. Camdan düzensiz bir duvar, bir ayva ağacı, toprak birikintileri ve kurumuş otlara bakıyorum. Gece bile olsa görür gibiyimonları. Çünkü bu evi ve bahçesini çok iyi tanıyorum.     İçeri girdiğimde kapkaranlık her yan. Gözlerim alışsın diye sokak kapısına dayanıp bekliyorum. Alışmıyor gözlerim. Hiç bir şeyi seçmek imkansız. Her şey imkansız. Ellerimle eşyaları bulmaya çalışıyorum.     Yok hiç bir şey.     Birden salonda bir mum parlıyor. Ve hiç bir aydınlık vermiyor bu mum. Salona doğru bir adım atıyorum. Ve kafamı çevirdiğim her yanda ışık vermeyen, parlak mumların ufak alevlerini görüyorum. Yer birden sallanmaya başlıyor. Mumlar, ev, ben sallanarak dönüyoruz. Bu sallantı arasında birden bir fare beliriyor. Ben çok korkarım farelerden. Çocukluğumdan beri. (Birden bu geliyor aklıma.) Fare kafasını kaldırmış hareketsiz sıçramakta.     Kafasının iki yanında siyah gözleri var. (Birden bunun eskiden, çocukluğumda görmüş olduğum farelerden çok başka olduğu geçiyor aklımdan.) Bu grilikte, kafasından büyük gözlü fare görmemiştim hiç. Ve ben bunu düşünürken gözümü oynattığım her yer farelerle doluyor. Sayısız yanan mumlar ve her yanda sayısız siyah gözlü gri fareler. Ve ben bunların arasında sallanarak dönmekteyim. Çok korkuyorum. Arkamda bir kapı olduğunu hatırlıyorum. Hemen geri dönüyorum. Açıp kapıyı sokağa çıkacağım. Tam o anda kapının ortasında durmakta olan, görülmemiş irilikte, benim başım kadar büyüklükte kara gözlü bir fare, göğsüme sıçramaz mı? Üstelik pençelerini geçiriyor göğsüme ve ben onu çözmeye çalıştıkça, o daha derin gömülüyor içime.     Bağırıyordum. İki elim de göğsümdeydi. Sanki bir şeyi söküp atmak istiyordum göğsümden. Gün yeni yeni doğmaktaydı. Yeniden uyumaktan korktum. Taşradaki evimiz bir yokuşun üzerindeydi. Alabildiğine büyük bir holün her dört köşesinde gene çok büyük odalar vardı. Biz kış aylarında bu odalardan birine çekilirdik. Ancak orası ısınırdı. Ama uykum gelince, annem beni, kışın içinde yaşadığımız bu odanın tam karşısındaki odaya gönderirdi. Sıcak ve havasız odadan çıkınca, soğuk, korkutucu, karanlık bir büyüklükte gelirdi hol bana.     Karşı odaya girer girmez, yatağın altına bakar, sonra içine girer, yorganı başıma çekip gömülürdüm. İşte o zaman korkmaya, terlemeye başlardım. Düşündüğümü hatırlamıyorum. Oysa o büyük eviniçinde herbirimizin uykularının ne büyük bir yalnızlıkta geçtiğini biliyorum. Ninem ölüm döşeğinde uzun süre yattı. Yatağı benimkinin tam karşısındaydı. Ben büyüyordum. O ölüyordu.     O zamanlar, yatınca, onun ne zaman öleceğini düşünürdüm. Doğrusu istiyordum ölmesini. Ölmesi gerekiyordu. Eriyordu çünkü bedeni. Ufalmıştı. Derileri kemiklerinden sarkıyordu. Sabahları uyanır uyanmaz onun koynuna girerdim. Sanırım bu, onun ölüm hastalığından daha evveldi. Çoktan uyanmış ve yuvarlak gözlüklerini takmış bulurdum onu. Gözlüklerinin altından iki yanağa yaşlar sızardı.     Ağlıyor musun? derdim.     Hayır, gözlerim sulanıyor, derdi.     Ama onlar gözyaşlarına çok alışmış da, ondan, derdim. Bu büyük evde, sabah insanın ağlatabileceğini düşünmüştüm. Ve gece yatmadan önceki korku.     Bir gün holün karanlık bir girintisinde olan mutfağa girdiğimde, (daha kapıdayken) ninemi karnını açmış, karnına bir bıçak dayamış, -beklerken- gördüm. Ben de kapı eşiğinde bekledim bir süre. O ise hareketsiz durmaktaydı. Eli bile titremiyordu. Hiç bir şey yapmıyordu. Ben de bir şey yapmıyordum. Beni görmüyordu. Ben onu görüyordum.     Mutfağa ben niçin gelmiştim? Unuttum. Sonra yanına gittim.     Napıyorsun? dedim.     Kendimi öldürüyorum, dedi.     Hiç bir şey anlamadım. Bıçağı elinden alıp, almadığımı hatırlamıyorum. Ama o öldürmedi kendini. Bunu biliyorum. Bir gün gene evden kaçmıştı. Bu daha önce oturduğumuz kentten yazları çıktığımız yayladaydı. Orada bir göl ve evimizin önünde bir elma bahçesi vardı. Bütün gün ağaçlara çıkar, elma yerdik. Akşamları da annem önüne bir sepet alır, elmaları teker teker yedirirdi. Hepimiz elmadan usanmıştık. Orada ninem evden kaçtı. Onu aramaya çıktık. Ben yalnız çıktım. Ve onu uzakta, büyük at kestanesi ağacının yakınında bir çukurda buldum. Başına eşarbını bağlamıştı. Yuvarlak gözlükleri gözündeydi. Bana bakıyor, beni görmüyor. Benimle konuşmuyordu. İncecik yüzü sararmıştı. Korkarak yanına sokuldum. Hayır korkmadım. Onu bulduğuma sevindim. Gerçekten bulamayacağım yerlere gitti sanmıştım. Çukurda böyle duruşu şaşırttı beni.     Niçin çukura girdin? dedim.     Kendimi kaybedeceğim, taa şu dağların ardına gideceğim, derken, bana gerideki Bozdağları gösterdi. Kendini dağlarda dolaşarak kaybetmenin ne olduğunu hiç anlamadım. Eve birlikte dönüp dönmediğimizi hatırlamıyorum. Ama onun ölümünü çok iyi biliyorum. Yatırdığımız hastanede onu ameliyat etmek istediler. Buna karşı diretti. (Kimden duydum bunu? O zamanlar çok küçük olduğum için, almazlardı beni hastaneye.)     O öldü. Hiç bir şey anlamadım onun ölümünden. Korkmadım da. Yalnız bir evin yüksek katından caddeye bakarken, aşağıda giden cenaze arabasında onun götürüldüğünü biliyordum. Bir kadın beni oyuncaklarla oynamaya zorluyordu. Sanki şimdi bir başkasının ölümünden bir şey anlıyor muyum?     Kendi ölümümden?     Bir yıl annemle yalnız kaldık taşrada. O zaman birlikte yatıyorduk. Uzun süre karlarla kaplı kalıyordu kent. Ve biz o koca evde, birlikte uyuduğumuz uykuda ne değin yalnızdık. Ölümümü anlamadan büyüdüm. Bir gün yüksek bir evin balkonunda tek kolumla asılı kaldım. Vücudum caddeye sarkıyordu. Kalabalık ve bomboştu cadde. Aşağıda ninemin cenaze arabası gidiyordu. Gözlerimi aşağıya yöneltmekten korkuyordum. Tek elimle balkonun içine geçmek için gösterdiğim her çaba, caddenin derinliğine düşmem için bir tehlike oluyor. Ne içeri girebiliyorum ne de caddeye düşüyorum. Bu bir düş mü? Boşluğa sallanırken bunun bir düş olduğunu düşünüyor muyum? Bunun bir düş olup olmadığını düşündüğümü hatırlıyorum. Oysa bu düşten uyanıp uyanmadığımı hatırlamıyorum. Bilmiyorum. Annemle birlikte yatıyoruz. Sabaha karşı kapıyı çalarak uyandırıyorlar bizi. Okulun hademesi gelmiş. Ağlayarak kendisi ile gelmemizi istiyor bizden.     Henüz yüksek karlar arasından geçmemiş kimse.     Onlar önden gidiyorlar.     Ben arkadan.     Kar onların dizlerine geliyor.     Benim omzuma.     O kadın nereye götürüyor bizi?     Eve döndüğümüzde annem gene üzgün. Ve ben gene bir şey anlamıyorum. Annem benim camdan düştüğümü bağırıyor ve ben onun sesini duyarak düşünüyorum.     Uyandığımda kendimi annemin koynunda mı bulacağım?     Yoksa bambaşka bir boşlukta mı?                                                                                                                             1966 Kar - Tezer Ozlu / Tezer Ozlu'nun 'Kar' hikayesi

KAL / Oray Eğin

     ... Onunla süpermarket reyonlarında dolaşıp, arabalar dolusu alışveriş yaptık. Sonra o bütün poşetleri benim evime çıkardı. Kim böyle birisini istemez ki? Ya da sinemaya gittik diyelim, üzerine yaslanmama birşey demedi. Kim yaslanmaz ki? Onunla karanlık yollarda, gece yarılarında tuhaf ve uzak yerlere gitsek, arabamız bozulsa, hani lastiğimiz patlasa. Lastiği o değişiştirirdi, elimi bile sürdürtmezdi. Kim onunla yolculuk etmez ki? Ben onun ideallerine ayak uydurmak için geleceğe inanır gibi görünüyordum. Kim onunla yaşlanmak istemez ki? Kilometrelerce öteden onu almaya  gidiyordum bazen, o beni küçük bir hediye ile karşılıyordu. Kim o kadar yolu tepmez ki? Onu hep bekliyordum ama o sonunda hep geliyordu... Kim uyanık kalmaz ki?

    Ben susar susmaz "Peki ne oldu da bu hallere düştünüz ?" diyeceksiniz. Cevabım hazır: BİR GÜN BENİ SEVMESİNİ İSTEDİM, O GİTTİ...

    Okumamış olanlar için gözü kapalı tavsiye edebilirim bu kitabı. Zaten kitap önce kapağı. sonrada arka yüzü ile fethediyor okuyucunun kalbini. Kitabı MİNA ADA'yı dünyaya getirmeden 1 gün önce 02/08/2004'te almışım, kapağınada aynen : "Bebişimin doğumundan 1 gün önce :)" diye yazmışım itina ile.  Bu sabah kitapların tozunu alırken bir kere daha dikkatimi çekti albenisi ile. Blog'a koymadan edemedim bende. Eeee bak hala duruyorsunuz, tıklasanıza link'e.    http://dukkan.dharma.com.tr/V1/Pg/WriterBook/Number/8455