MEĞER GEÇMİŞ_İMDE FARKEDEMEMİŞİM :(
Toy gençliğim ve o hiç sıkılmadan neredeyse gündüz & gece
yeniden yeniden izlediğim obsesif filmlerimdeki rol kesenler gibi benimde kafamın
içi boş. Nereden geldiği pekte belli
olmayan bir sürü replik etrafta dans etmekle meşgul.
Aslına bakarsanız o zamanlar hayatla filmler kadar
ilgili bile değildim. Kendi kuyruğunu yakalamaya çalışan bir it gibi debeleniyordum,
ya içindesindir çemberin ya da dışındasındır misali. Çocukça takılmalarda tökezleyip
kalmıştım. Filmlerden ezberlediğim
hayatlara mahkum olmayacağımı zannedip, böbürlenip neşelenirdim bide: ne acaip
geliyor şimdi.
Sevdiğim filmler bitince ve gerçek hayat motor dediğinde, bodoslama daldığım yaşamda
anladım ki; güvenli koltuklarımızda ki Pop-corn kemiren, Seven_Up höpürdeten, Frigo
yalanan izleyici konumunda olamayacağım bir daha asla. Gülümseyişimde gizli o
bir avuç umudu, yaşadığım yerle yeksan aşklardaki mutluluğu ve zamanın hızla parmak uçlarımızdan kayıp
giderken ki hissi ile ve akabinde olayı
ay’mak. Ve Boooommmmmmmmm…
Bir damla umudun arandığı bir seyahatteymişim
meğer, farkına dahi varamadığım. Bir kaosun içerisinde, bir flu yanılsamanın
hemen peşinde... Derinnnn sularda sizin anlayacağınız!!! Üstelik benliğimi
bulmak adına, hııııım !
Bir başka halet-i ruhiye anlarında gizlice geçiş
yaparken yakalanmak mı kendinize? Pehhh,
hatırlarsınız kendinizden! Var ile yok arasında durduğum zamanlardan
hatıra değil mi, beynime musallat olan kekremsi anıların hiyerarşik hakimiyeti
!
Hayat uzun soluklu bir şaka gibi, en azından benim
için öyle.
En çok benimsediğin, en az kalan oluyor.
Önemsemediğin, en fazla rötar yapan.
Sonra ?
Artanla – aslında kalan içine sancı eklemek sadece.
Gerisi yok bile !!
Daimi bir huzursuzluk, daimi bir rahatsızlık. Süregelen,
kaynağı meçhul bir pişmanlık zaman zaman. İki zaman arasında sıkışmak, ne
geçmişe, ne şimdiye ait olamamak onun yüzünden. Bir neredeyim bilememe hali
sürdürülen bu sebepten.
Bundan sonrasını ancak bir albüme bakarak anlatabilirim diye düşünüp, aklına
gelenleri yok etmek için gözleri kapamak aklına üşüşenleri def etmek sessizce
ve hemencecik.
Ve bir adım sonrası …
Farkındalık .
..................................................................................................................................................
*** P.s:
Bu [adı üstünde DENEME] post’u oldukça depresif bir anımda, Yawru MADA mışıl
mışıl uyurken, sevgili kocişim maç izlerken hemen yanı başındaki oda da, kulaklıklarımdan zangır zangır “Pink Floyd – Comfortably
Dolls” çalarken yazdım, biline :D
Sonra Msn’den, comments’ten veya E-Mail falan
yollamayın bu mod’da neyin nesi diye? Hayırdır & Neler oluyor? Her şey
yolunda mı, bla blaa bllllaaaa … diye…
