IŞIK

… Işık ; günün her hangi bir saatinde , her hangi bir evin ,her hangi bir köşesine yapabileceği girişten daha sıvışkan bir şekilde içerdeydi . Herhangi bir odanın içine süzülenden daha canlı , daha yoğun , daha aydınlatıcı en azından algılayan için bu hissi vereceğinin kaygısını taşımadan , memnuniyet verebilir hislerle dolu olarak orda. Işık sanki o an için bir gözleme yardımcı , bir çeşit denetçi . Sadece birinin yada birilerinin yaşam izlerini barındıran oda da ve başkalaşmış bir varlığın yerinde . Göreceli bir görevi yerine getirmekte ... Doğru bir şekilde toplanıp derlenmiş yatağın üstünde ; kimisi gelişi güzel atılmış , kimisi toplanmış ve üst üste kaldırılmayı bekleyen eşyalar bırakılmış . Bu urbalar sahibinin bırakılmış ve yorgunlaştırılmış hislerinin bir yansıması gibi dururken bezginceler aynı zamanda . Işık bu bezginliği de yalayıp yutar mı ? Kim bilir ? Işığın görevi “manaca” bezginliğin üstünden geçmekle sınırlandırılamaz kuşkusuz . Ayrıca bunun kimse için yada herhangi bir şey için , şu an hiç önemi yok … Alelade ortaya bırakılmışlığın , boş vermişliğin nüvelerinin ötesine geçemiyor hatta ... İçten içe omuz silken , dudak büken bir duruşla her şey ortada zaten . Küskünler . Yeni olanlar bile yeni olmanın cazibesinden yoksunlaşmış . Çekmecelerin içindeki urbalarda neredeyse ortada sayılabilir .

 

Giyinilip kuşanıldıkları farklı günlerin ruhundan hiçbir şey taşımak istemiyorlar bu gün ... Hatıraları ; bir insanın hafızasındaki safsatalar kadar ancak . Bir unutulup , bir geri gelen duygulara özenmişler . Güçsüzler .

Oda ışığın altında bile pek iyileşmeyen giderek karamsarlaşan bir hal alıyor ama karmaşasından değil . Dağınıklığından hiç değil . Yaşanmışlık hissi ne biçimde olursa olsun , apaçık ortadayken değil . Can sıkan nasıl yaşandığı da değil ki ...Son durumda tanımlanabilecek hislerin karmaşasının , -boğuşan anlatıcının- can sıkıntısının bir ürünü olabilirdi durum . Baskı bir noktasında mutlaka hissedilen ve tam anlamıyla coşku ile yaşanamamış günlerin birikintisi olmuştu oda . Dışarıdan getirilenler , getirilemeyenler , ne kadar çok istenilse de dışarıda kalanlar . Çeşitli nedenle dışarıda bırakılanlar . Vs. vs. vs…

Ne kadar çabalansa da : ki bu çaba çok beyhudedir . Oda ; sahibinin ruhuna toplanmayı reddeden -bu basit işi güçleştiren- işkence yaparcasına eziyet veren bir şeyler göndermekte . Sahibi ile odanın algılaması arasında gizemli , sıkılgan, melankolik şizofrenik ; bütünüyle hastalıklı bir ilişki mevcud .

Işık ilerleyen dakikaların etkisi ile kaynağının yer değiştirmesi ile doğal hareketliliği ile kısacası her şeyi ile üstüne vurguda bulunduğu yatağı terk etmiş . Işık; boncuklu , rengarenk örtüsüne gömülmüş hissi verilen ; aslında oraya dikiş tekniği sayesinde , el işçiliğinin marifetiyle tutturulmuş , küçük aynaları yalamaktan vazgeçmiş . Yuvarlak parıltılı , kıvrak dansını artık yapmıyor tavanda ... Gardırobun ve çekmecenin içindeki urbalar da yatağın üstündeki urbalarda artık -boğuşkan anlatıcıya- dudak bükmekten bıkmaya başladılar . Veya anlatıcı artık umursamazlığın başka bir katmanına yol almış bile oda da …

Elbette bu oda bir yatakcığın bir gardırobcuğun, urbaların boş gevezeliğinden geriye kalanlarında mekanıydı . Diğer eşyalar anlatılmayan ’’zamanla yerini bulur, vakti geldiğinde anlatılır belki’’ oyununu oynamaktaydılar . Çok boyutlu bir saklambaç , kaç-göç , ruhsal yerden yüksekte , varlığın reddi falan filan da desek şu an bu oyunun tam karşılığı yok . İçe sinecek kadar açıklayıcı anlatılamıyor . Birde bu kaygan ifadesizlik yoruyor . Hem biçemlerini kapsayan ; hem neden niçinlerini ceplerine saklayan eşyalar bunlar . Küçük bir çocuğun sakladığı misketleri ; bir gösterip bir kaçırması gibi paylaşmayı beceremeyen , sinir bozucu bir haldeler ... Kaçırma ile korumayı karıştırmışlar . Çığırtkanlaştıran fakat kendi sessiz bir oyundu bu ... Seyredeni oyuna alıp , almamak arasında ; mızıkçılıkla bölünen bilhassa .

Üstelik tebessüm bile edip hoş karşılanabiliyorlar kimi durumlarda . Ama çözülmeden sonuca vardırılamayan bir etkisi var . Tüm bu odanın tüm bu eşyaların ve boğuşkan anlatıcının !!!

Ordadırlar.

İnkar edilemeyen bezdiricilikleri , alışılmışlıkları odaya girebilmiş veya belirli bir zaman diliminde oda ile ilişkiye girmiş her varlık , sahibinin başka bir değişle boğuşkanın dokunuşuyla ruhuyla , zihniyle görülmeseler de ordadırlar . Bir miktar bırakarak bir şeylerini bu odayla temas etmişlerdir .

Bir kadın , başka bir kadın odaya girer . Mevcut görünenlere , gözlerindeki uskumru bakışı ile bakar ve her şey kısa bir kesintiye uğrar .

Tümüyle özelleşememiş durumun değersizliğine rağmen , kesiklere tuz basan yaratıcılığından öykünerek gelen kadının kendisine nasıl bu kadar yabancılaştığını düşünür anlatıcı . Hep bir “alıp başını gitmek vardır” yaaa... Nereye koyduğunu , nerde sakladığını anımsama ihtiyacı duymadığı . Ne zaman işler onunla diyalog kurmanın ızdıraplı evrelerine doğru yaklaşsa ; bir yerlerinden bağıra çağıra o duygu çıkar geliverir . Başka duygularda gelir kalabalık ve itiş kakış içinde . Ama en çok o ‘‘alıp başını gitmek” kısmında tutulur kalır . Resmen tutulup kalmaktır bu . Yorumsuz insan gibi arınmış ; lakin saplantılı bir sevecenliği olan bu duygu kavurur içini . Sahte bir erinmişlikle ,haklılık hazzını bırakır . Sırtının sıvazlanmak isteyen bölgeleri , biraz teşvikle baştan çıkarılmaya beklentili , tensel temasla uyarılmış gibi ürperen yerlerini anımsar . Bedenine , düşüncesine hükmedecek kadar kuvvet bıraktıran bir hayale kayıverir .Keşke gidebilseydi .Saçının telinden , parmağının ucuna kadar silkelenir , sıyrılabilirdi külün ve pasın içinden . Ruhuna kıpırtı veren müziği yeniden duyumsamak bu olurdu . Dans etmek ... Sadece kendi için , kendi seçtikleri için dans etmek ... Herhangi bir yoruma ihtiyaç gözetmeden bir başlangıca dahil olabilseydi . Malzeme karakalem olmuş , akrilik olmuş , guajmış , karışık teknikmiş her ne ise işte ... Fark etmezdi . Yeni çizilmiş bir resmin ilk görücüye çıkışı gibi olmaz mıydı ?

Fakat kadın bütün bunları tetiklediğinden habersizdir . Birkaç huysuz kelime yuvarlar ağzında . Klasik bir hoşnutsuzluk dile getirir . Kısa bir öfke patlaması yaşar , yaşanabilecek diğer hoşnutsuzluklar içinde iyi bir üreme ortamı hazırlayıp gider . Sanki anlatıcının boğuştuğu derin çaresizliğin bir sebebi olmaya hevesli ama bilinçsiz . Uskumru gözleriyle tenkit edici .Yaşanan boğuculuğu belirginleştirici bir yanı var . Bu özelliğini bir silah gibi kullanmaktan çekinmiyor gibi hatta . Boy göstermeye ihtiyaç duyduğu her an -gerekli gereksiz- elindeki silahı ile potansiyel provakatör ... Onun beklentilerinden savrularak kaçmış ,kendisinden bu denli uzaklaşmış olana sinirlenmiştir . Toplayıp biriktirdiği beklentilerini katar yapıp yüklediği bu insan parçası verimsiz toprak olmaktan , berbat bir yatırımdan , kanırtan bir teselliden fazlası olmamıştır . Bir çeşitte nankördür hatta . Bazen tamamen anlamsızlaştırabilmektedir kendini ...

                                                       

    YAZAN , BU DURUMDA KAFAYI ÇİZEN , YAŞAYAN VE UTANMADAN BUNU BİZE ANLATAN : ÖCBKDŞ

 

Comments

[bullet express]

Yeni olanlar bile yeni olmanın cazibesinden yoksunlaşmış . Çekmecelerin içindeki urbalarda neredeyse ortada sayılabilir .